بلند می شوی و بلند می گویی "دلم برای بچه ها تنگ شده" و می زنی بیرون بدون خداحافظی. همسرت دعای فرج می خواند و دست تکان می دهد. از کوچه ها تند و تند می گذری با قدمهای بلند و زیر لب حرف می زنی. می رسی پشت در خانه شان هی این پا و آن پا می کنی تا زنگ بزنی و نمی زنی. گوشی را دست به دست می کنی و شماره خانه شان را می گیری. کسی جواب نمی دهد انگار که اخم می کنی و برمی گردی طرف در. می نشینی همان جا. مردم رد می شوند و نگاهت می کنند و تو انگار نه انگار. هر پراید سفیدی که از ته کوچه می پیچد بلند می شوی ولی وقتی نزدیک می شود دوباره می نشینی همانجا و با تسبیح فیروزه ایت ذکر می گویی شاید. دوباره گوشی را بر می داری و شماره می گیری. رویت را برمی گردانی به طرف در کرم رنگ خانه شان و دست چپت را که تسبیح دارد تکیه می دهی به دیوار و حرف می زنی. شعر می خوانی. می خندی بلند و تمام. برمی گردی بنشینی که دوباره پراید سفید و همان ماجرا. قدم می زنی تا ته کوچه.  می روی از بقالی روبروی آب اناری سر کوچه شان چیزی بخری که دوست دوران دانشگاهت را می بینی. با موهای ریخته و سفید. می روی جلوتر آشنایی می دهی و روبوسی می کنید و تعارفات معمول و تو کجا این جا کجا و دست در گردن هم با لبخند می روید توی آب انار فروشی. سفارش دو تا آب انار ملس می دهید با لواشک ترش و می نشینید و می نوشید و حرف هاتان گل می اندازد. پراید سفید می آید و می پیچد توی کوچه و می رود دم در خانه بچه ها تر مز می کند و دختر می رود داخل و برمی گردد و سوار می شود و دوباره پراید سفید دور می زند و می پیچد و از جلوی آب انار فروشی رد می شود و دور می شود. زل زده ای به کوچه و آرام گریه می کنی. یک لیوان آب انار شیرین و لواشک ملس. موبایلت روی میز زنگ می خورد. بلند می شوی و بلند می گویی "حساب می کنم. بهم زنگ بزن." و می روی پول می گذاری روی پیشخوان و می زنی بیرون بدون خداحافظی. دوست دانشگاهیت دعای فرج می خواند و دست تکان می دهد. تسبیح فیروزه ای جا می ماند توی دست های دوست دانشگاهیت. سرت را می اندازی پایین و آرام می روی به سمت خانه. اذان می گویند.